Mindbleep #11 De Verloren Zoon (of Dochter)


De Verloren Zoon (of Dochter) - Juni 2015

De Verloren Zoon (of Dochter)

 

Wie kent niet de parabel van de verloren zoon (Lucas 15 11-32)? 

De jongste van twee zonen vraagt alvast het erfdeel van zijn vader en verbrast dat vervolgens flierefluitend in verre landen terwijl de oudste – verstandige, trouwe en hardwerkende – zoon netjes thuisblijft en op de schapen past. Als de jongste zoon zich uitgeput en met een rammelende maag weer bij zijn vader meldt, wordt die door Hem met open armen ontvangen. Groot feest terwijl de oudste zoon buiten staat te mokken. Waarom zo’n uitbundig feest voor die nietsnut vraagt hij zich af, terwijl hijzelf altijd braaf zijn best deed om het zijn vader naar de zin te maken?

 

In de regel wordt het verhaal uitgelegd als een demonstratie van Gods barmhartigheid, de liefde die rechtvaardigheid overstijgt.

 

Maar er schuilt in mijn beleving nog een betekenislaag in dit verhaal. En die gaat niet over moraal, over rechtvaardigheid versus liefde, maar over de reis die wij allemaal maken. Deels braaf ons leven leidend (of lijdend) deels bezig zijn met zaken die ons afleiden en beroven van energie. De parabel vertelt ons dat de ene weg niet beter is dan de andere. Het enige dat er toe doet is terug te keren bij ons ware Zelf. In de verzoening met onze ware aard lost karma op en blijkt alles slechts een boze droom geweest te zijn.

 

Dat zit zo. Ik heb mijn hele leven hard gewerkt. Spirituele ontwikkeling was altijd de basis en het doel van al die tot de nok gevulde dagen. Geen training was mij te veel, geen retraite te lang en mijn werk als trainer, coach en leraar floreerden. Ik was druk maar voor een ‘goede zaak’, dacht ik. Ik was immers bezig mijzelf te vinden met als beloning ‘Verlichting’ als een stip aan de horizon?

 

Totdat ik niet meer kon. Innerlijk berooid zat ik op mijn meditatiekussen. Maar in plaats van te mediteren – dat altijd een bepaald doel heeft zoals stil worden, verlicht worden, mindful worden, etc. – zat ik alleen maar. Ik deed niets, helemaal niets. Als vanzelf vielen mij gedachten stil, losten gevoelens op, verdween de neiging om zintuiglijke indrukken te benoemen, er iets van te vinden, te begrijpen of af te weren. Er was alleen ‘Dit’, eenvoudig Zijn. Er viel niets te ‘begrijpen’, niets te doen voor mijn denkende geest. Het werd stil, in en om mij heen. Voorwerpen verloren hun schijnbare soliditeit, grenzen vervaagden, tijd en afstand veranderden in woorden zonder referentie met de werkelijkheid die ik aanschouwde. Ik loste op in puur Zijn en wist, dit is de natuurlijke staat, de ‘Nature of Mind’. Hier kom ik thuis zonder ooit een moment vertrokken te zijn geweest. Hier keer ik – ontdaan van vele illusies – terug bij ‘de Vader’, Onbegrensd Non-duaal Gewaarzijn.

 

De ontvangst was zo liefdevol! Geen enkele voorwaarde wordt gesteld behalve mijn bereidheid om niets te doen en daarmee ‘ik’ te laten oplossen. Dan is de deur altijd open. Iedereen is dan van harte welkom! De ontvangst is heel persoonlijk en tegelijkertijd hoogst onpersoonlijk want ‘ik’ ben er niet meer. Een wereld van Onvoorwaardelijk Licht waar karma smelt als sneeuw voor de zon. Geen van mijn wandaden hebben hier enige betekenis. Alles blijkt slechts een spel te zijn van illusies met maar één doel: terug te keren naar dit Licht, deze Liefde.

 

Als ik nog een keer omkijk naar de Alexander die het druk heeft, voortploetert op de weg naar Verlichting, voel ik deernis. Wat een gedoe. Compleet overbodig behalve dat ik deze weg moest gaan om tot het inzicht te komen dat Verlichting niet valt te verdienen. Het is niet te bereiken, want het is er al, staat voor mijn neus. Maar ik zie het pas als er geen ziener meer is, alleen zien.

 

In het geval je ook genoeg hebt van al die inspanning, al het streven en najagen van enig doel, probeer dan deze non-meditatie eens. Ik kan hem je van harte aanbevelen.

 

1. Uiterlijk

Zit rechtop, buik ontspannen, kin iets geneigd naar de borst. Mond beetje open, punt van de tong tegen verhemelte achter de voortanden. Ogen geloken (niet gesloten!) Laat je blik rusten voor je in de ruimte. Adem gewoon.

 

2. Innerlijk

Meditatie is niet subtiel terugtrekken uit de werkelijkheid van ‘wat is’. Dus wees hier, present, zintuigen open. Ontspan je denkgeest. Grijp niet langer naar gedachten of gevoelens en duw ze ook niet weg. Streef naar geen enkele staat. Zoals het is, dat is het al. Compleet en perfect in zichzelf.

 

3. Secret

Wie kijkt? Wie ervaart? Voel en Weet dat er niemand is die kijkt, voelt, ervaart. Er is alleen Gewaarzijn. Ontspan nog dieper in dat Gewaarzijn. Niets te doen, nergens heen te gaan, niets te bereiken. Je bent thuis.

 

Hier ben je helemaal los van de wereld van doen, van streven en van lijden. Hier is geluk vanzelfsprekend.

 

Geniet.

 

Alexander