Mindbleep #12 Leegte


Leegte - Augustus 2015

Leegte

 

Als de leegte mij aanstaart schrik ik mij met regelmaat dood. Het is de leegte waarin ik mij een toeschouwer voel, een waarnemer van alles wat gebeurt. Als daarentegen de Leegte van Eenheid mij aanziet ben ik instant gelukkig en vrij. In die Leegte of ‘Emptiness’ waar boeddhisten het voortdurend over hebben, ben ik geen waarnemer meer maar Waarnemen. Een Waarnemen zonder kenmerken, grenzen of middelpunt. Het is alleen maar. Het is bovendien het enige wat is.

 

Ik sta in de tuin en kijk om mij heen. Vanuit gewoonte gaat mijn kijken vergezeld van tal van oordelen: “wat staan die rozen er mooi bij” en even vaak met opdrachten of plannen: “dat hoekje van de tuin moet ik nog even schoffelen.” Meningen, verwachtingen en fantasieën over wat kan, wat zou kunnen, wat zou moeten, buitelen over elkaar heen.

 

Als de leegte van afgescheidenheid mijn referentiekader is, zie ik alleen mijn eigen oordelen. Standpunten zijn het. Ze verlenen mij een illusoire posities ten opzichte van wat er eenvoudigweg is. Een duale manier van waarnemen waarin het niet snel gewoon goed is. Er is binnen die zienswijze altijd wel wat te doen, altijd wel iets dat verbetering behoeft. In dit geval aan de tuin maar met hetzelfde gemak aan de toestand in de wereld. Dat maakt niet uit. En met diezelfde blik bezie ik mijzelf.

 

Zolang ik namen uitdeel, oordelen vel en verwachtingen koester, creëer ik een (illusoir) punt in de ruimte van non-duaal Gewaarzijn dat ik ‘mijzelf’ noem. “Ik denk en dat geeft mij de illusie dat ik besta” ligt waarschijnlijk dichter bij de waarheid dan wat Descartes daarover zei. Denken is een geweldig instrument om fysiek te overleven in de wereld van plaats en vorm maar het brengt mij geen stap dichter bij de Waarheid van wie ik ben.

 

Daarvoor is nodig dat ik wakker word, ontwaak uit die droom gemaakt van oordelen. Dan is er de warme omhelzing van de Leegte. Die ongrijpbare Aanwezigheid van ‘niet-iets’ die omhullende, omvattende en dragende ‘Grond’.

 

Ik sta in de tuin en kijk alleen maar, zonder oordeel of vergelijking, zonder gedachten over verleden, geschiedenis of hoop. Dan is er DIT, het wonder van ‘wat is’ in de vorm van deze wonderschone tuin, de zwoele zomerlucht, het zachte briesje van de wind, de warme stralen van zon en ook van mij die dit panorama ziet en geniet. Dit is het al helemaal.

 

Het geheim is deze eenvoudige verschuiving van waarnemer naar dit open, onbevangen Waarnemen. Meer is niet nodig. Wakker worden kan je niet ‘doen’. Je wordt gewoon wakker. Het is geen handeling maar wel een realisatie. En het begint met het doorzien van die over elkaar buitelende gedachten en gevoelens over alles wat is. The map is not the territory. Alle oordelen, alle namen die ik toeken aan wat ik waarneem zijn niet meer dan verwijzingen naar andere namen, die weer verwijzen naar andere namen. “De rozen bloeien veel langer dan vorig jaar maar ze geuren niet.” Een zin die alleen iets zegt over mijn beleving van de rozen, maar niets over ‘dat daar’ in de tuin. En het is juist ‘dat daar’ – in dit geval iets wat wij rozen noemen – die het wonder laat zien, het open geheim openbaart dat alles een uitdrukking is van de Leegte van non-duaal Bewustzijn, de Leegte van niet-iets. In dit open Waarnemen verandert de tuin in een tovertuin, een compleet mysterie van ongekende schoonheid.

 

De tuin is, Dit IS. En dat geldt evenzeer voor mij en voor jou. Dat is alles wat we er over kunnen zeggen. De rest is fantasie, constructies van de mind.

 

Dus kijk, wees stil en verwonder je.

 

Veel geluk

 

Alexander