Mindbleep #7


Over Zijn, sinasappels en geluk - Januari 2015

Ik ben DAT

 

Het is de 1e dag van het nieuwe jaar en ik zit onder een strakblauwe hemel vol in de zon op een terrasje in Málaga, Spanje. Mijn blik glijdt over de oude muren van het fort op de heuvel boven mij, palmbomen wuiven in de zachte bries van de nabije zee. Mensen wandelen voorbij, genietend van het heerlijke weer terwijl zij onbedoeld een opvallend verschil in opvatting vertonen over de temperatuur van deze dag. Korte broeken en T-shirts wisselen af met dikke, dons gevoerde jassen en dassen.

 

Geluk

 

Ik kijk en geniet en adem licht in, licht uit, en realiseer mij dat dit het is. Dit is geluk! Het wordt niet beter of anders dan dit. Dit is het al. Compleet geluk. Het is alsof er een staaf in het altijd ronddraaiende wiel van mijn gedachtestroom gegooid wordt waardoor die machinerie abrupt tot stilstand komt. De denkende geest die nooit hier is maar altijd onderweg, nimmer ophoudt te bewegen tussen toekomstplannen en herinneringen, valt totaal stil. Niets om nog langer na te jagen want dit is wat ik zocht: eenvoudig geluk. Het is te vinden in Nu, hier, precies in dit moment waar het zoeken stilvalt en ik alleen maar ben.

 

Een-voudig

 

Dit ‘stilstaan’ in mijzelf heeft echter een eigenaardig effect op de manier waarop ik mijzelf ervaar. Alsof een andere – meer open en minder zoekerige – waarneming de grenzen open gooit van degene die waarneemt; van ‘ik’ dus. De contouren van wat ik doorgaans voor mijn zelfbeeld houd, smelten als sneeuw voor de Spaanse zon en daar komt een panoramisch bewustzijn voor in de plaats waarin waarnemer en waarneming hun duale posities verliezen en alleen WAARNEMEN overblijft.

 

Een Waarnemen dat Zichzelf in alles en als alles herkent. Afstand verdwijnt, tijd verdwijnt. De muren van het fort en het zien van de muren van het fort zijn niet langer verschillend laat staan gescheiden. De wind komt niet naar mij toe maar is een beweging in mij, en de palmbomen wuiven zachtjes door en in het bewustzijn dat ik ben. “Ik ben DAT”, klinkt het zachtjes in mijn hart. Het is zo verbazend simpel, zo verbluffend EEN-voudig! Er is alleen maar EEN, alles wat IS, is niets anders dan de vormgeving en uitdrukking van EEN. En datgene wat hiervan de bron én de getuige is, ben IK!

 

Ik ben DAT

 

Vandaar “ik ben DAT.” De denkende geest vindt het maar een onbenullig zinnetje, eigenlijk volkomen betekenisloos. Voor de spirituele geest klinkt het als een mooie betekenisvolle waarheid maar ik mis dan nog steeds de directheid van de ervaring waar die uitspraak naar verwijst. Alleen wanneer ‘ik’ als waarnemer oplos, ontvouwt deze zin zich als de realisatie van de non-duale waarheid. Ik ben DAT! Ik ben en ervaar. Dat is wat is, de rest is niets anders dan verhalen die de denkende geest daaraan toevoegt en is zonder betekenis.

“Ik ben DAT”, en dat is vreugdevol, niet extatisch, maar genietend van zo-zijn in de wetenschap dat het altijd – tijdloos – zo zal zijn. Alles gebeurt en Ik, het tijdloze open Gewaarzijn – ervaart zichzelf.

 

Sinaasappels

 

Het is een ervaring die zich niet laat beschrijven. Alles wat geschreven wordt over deze realisatie zijn verwijzingen, niet de ervaring zelf. Het is als met het eten van een sinaasappel. Je kunt boeken volschrijven of ze bestuderen over de smaak van sinaasappels maar al die wijsheid heeft geen relatie met de ervaring van de smaak zelf. Moeten wij die boeken, lessen en aanwijzingen dan niet tot ons nemen? Ja wel!

 

Want als het sap van sinaasappels dan eindelijk over onze tong danst komt die kennis goed van pas. Dan kunnen we weten dat dit de smaak van sinaasappels is. Zonder die kennis ontbreekt een context, is er geen mogelijkheid om te kunnen Weten wat wij ervaren. Want ervaring is pas een ervaring als die gerelateerd kan worden aan concepten die gevormd zijn in bewustzijn dat gestructureerd is door taal.

 

Dus ja, lees de boeken, bestudeer de leringen, ga de weg van de spirituele zoeker. Maar beschouw ze niet als de waarheid maar als richtingwijzers, als voorbereiding om de Waarheid van jezelf te kunnen herkennen. Want dat is je mogelijkheid en betekenis van als mens: bewust kunnen zijn van het bewustzijn dat je zelf bent.

 

In liefde,

 

Alexander