Mindbleep #6 Zinloosheid


Zinloosheid - November 2014

Zinloosheid en het Licht in de duisternis

Non-dualiteit betekent niet-twee en is daarmee de regelrechte ontkenning van mijn diepste overtuiging, namelijk dat ik als individu besta. Dat is niet zo. Dat is voor niemand zo. En iedereen weet dat ook maar het is – zoals Adyashanti eens zei – “the dirty little secret of mankind”. Probeer zelf maar. Als je even tijd neemt om jezelf de vraag te stellen: “wie ben ik?” wordt binnen vijf minuten duidelijk dat er geen ‘ik’ huist in je lichaam noch daarbuiten.

Wat ik doorgaans voor mijn ik verslijt is een knooppunt van gedachten, herinneringen, verlangens en angsten. Maar nergens in die kluwen is ‘iemand’ te vinden. Er zijn gedachten, gedragingen, neigingen maar er is geen eigenaar. Niemand thuis.

 

Raar maar waar

 

Het enige dat er is, is het altijd stille Gewaarzijn, dat wat getuige is van die gedachten, gedragingen en alles wat gebeurt. Dit Gewaarzijn is zo onbegrensd, vrij en tijdloos dat het niet gelijk kan zijn aan het aan tijd en plaats gebonden ‘ik’. Een conclusie die letterlijk ‘mind-blowing’ is voor mijn ‘ik’. Want als dit waar is – en het is waar – valt de bodem uit het bouwwerk van zelfbeelden en betekenisgeving dat mijn ‘ik’ jarenlang heeft opgetrokken. Wat rest zijn dan de bekende vragen over zingeving en doel. Want als ‘ik’ niet besta, heeft mijn leven dan zin? Heeft lijden en geluk enige betekenis? Bestaat er eigenlijk wel zoiets als streven naar verlichting, naar spirituele ontwikkeling?

 

En nog voordat ik die vragen gesteld heb weet ik de antwoorden al: drie keer ‘nee’.

 

Het volgende moment lig ik gevloerd op de bodem van de afgrond van zinloosheid. Een barre leegte is het, een desolate vlakte waarin zelfs de golven van depressie in een oogwenk doorzien worden als niets anders dan een vruchteloze poging om de naakte waarheid af te wenden van volkomen zonder zin zijn. Ik zit stil in meditatie en buig mijn hoofd.

 

Het is waar, alles heeft geen zin.

 

En dan zingt zachtjes die oude Zen koan rond in mijn hoofd:

 

“Als niets werkt, wat doe je dan?”

 

Als niets werkt, wat doe ik dan? Het dringt tot mij door dat ik nergens heen kan, niets te bedenken, geen doel te bereiken. Alleen maar zijn, hier zijn. En juist dit eenvoudige ‘zijn’ doet mij beseffen dat dit het enige is dat ik onmogelijk kan ontkennen. Het enige dat ik met rotsvaste overtuiging kan weten en zeggen is: “ik ben”. Woorden die voortkomen uit een dieper weten dan mijn denkende geest.

 

In de stilte van mijn meditatie zie ik hoe mijn denkende geest desondanks opspringt en zich pijlsnel meester maakt van deze realisatie van zinloosheid om dat tot een goed klinkend verhaal om te smeden. Zoiets als: ‘zinloosheid als voorbode van de uiteindelijke Verlichting!’(tromgeroffel).De denkende geest als verslaggever en verhalen verteller van ons leven die de directe ervaring van hier en nu van tendentieuze ondertiteling voorziet. Wij zijn verhalen vertellers. Iedereen doet er aan mee. Wij vertellen deze hele wereld met al zijn lijden, onrecht en geweld bij elkaar. Op grote en op kleine schaal, vertellen wij onszelf en anderen verhalen die moeten bewijzen dat wij het bij het rechte eind hebben, dat wij bestaan, dat wij er echt zijn, dat daar geen twijfel over mogelijk is en dat het bovendien van groot belang is dat wij er zijn. ‘Kijk maar eens wat ik allemaal doe, denk en beteken, wat mijn overtuigingen zijn, wat ik presteer en – erger nog – wat mijn toegevoegde waarde is.’ Ik vertel, dus ik besta!

 

Nee! Niet deze keer. Nu doe ik niets, alleen die realisatie: “Ik Ben”.

 

Het duurt niet lang totdat ook ‘zinloosheid’ zich openbaart als het zoveelste verhaal. Net als ‘zin’. Constructies van de mind zijn ze, leeg en zonder relatie met de werkelijkheid van dit moment. En dat is geen probleem. Gedachten komen en gaan en ik geniet ondertussen van eenvoudig Zijn. Want dat is het enige dat blijft, een onwrikbare, tijdloze staat van Zijn die mijn ‘verhaal’ niet afwijst noch omhelst maar er volkomen los van staat.

 

En daarin IS alles, om geen andere reden dan dat. Alles IS omdat het is. Een spel, een spiegelbeeld in de spiegel van zo-zijn. Vragen naar de zin hiervan betekent dat je het niet begrijpt. Er is geen zin, er is alleen maar Zijn, altijd, eeuwig, zonder doel of richting maar met een nimmer aflatende toewijding en zorg waarmee al die on-zin omgeven en gekoesterd wordt. Wat kan dat anders zijn dan Liefde? En ik ben DAT en jij bent DAT. Zonder zin, maar gemaakt van liefde. Licht en verrukkelijk.

 

Veel plezier!

 

Alexander